Na zdjęciu, czwarta, zrealizowana w ramach stypendium prezydenta Gorzowa Wielkopolskiego „wystawa w witrynie”fot. Igor Andrus
Wystawa „Dowody miłości” realizowana w witrynie Inkluzywnej Pracowni Edukacji Artystycznej jest wielowarstwową instalacją łączącą ceramikę, fotografię i element znaleziony. Aranżacja opiera się na dużej, trzyczęściowej rzeźbie ceramicznej, której segmenty łączę w obiekt hybrydyczny i symboliczny. Rzeźba stanowi centralny punkt kompozycji i wyznacza jej fizyczną oraz emocjonalną oś.
Wokół rzeźby znajduje się 11 wielowarstwowych druków na ceramice, powstałych z połączenia moich fotografii oraz zdjęć autorstwa Uli Zydorczak. Wydruki — multiplikowane, nawarstwione, podkolorowane, dekorowane — tworzą wizualną narrację przenikających się obrazów, lekko poruszanych powietrzem i drganiami przejeżdżającego tramwaju.
Instalację domyka znaleziony w lesie plastikowy kucyk pony, który jednocześnie jest jednorożcem. Ten element — pozornie lekki, dziecięcy, wręcz cukierkowy — wprowadza kluczowy twist i uruchamia wielowarstwową interpretację tytułu. „Dowody miłości” sugerują na pierwszy rzut oka opowieść romantyczną, sentymentalną lub rodzinną, jednak sama instalacja kwestionuje tę oczywistość.
W tle tytułu odnoszę się do myśli:
„Dzieci to romantyczny dowód miłości — ale ilu jest takich, którzy (czasem, często, zawsze) żałują, że się urodzili.”
Instalacja eksploruje ten dysonans. Z jednej strony mamy świat dzieciństwa, fantazji i tęsknoty za miłością bezwarunkową; z drugiej — świadomość ciemnych obszarów, w których to, co miało być dowodem miłości, okazało się jej zaprzeczeniem. Zaprzeczenie staje się brakiem, pustką, głodem, nieustannym poszukiwaniem.
Na poziomie osobistym wystawa odnosi się do mojego doświadczenia twórczości jako najprawdziwszego, choć perwersyjnie ukształtowanego „dowodu miłości”. Świat fantazji — reprezentowany zarówno przez jednorożca, jak i przez sam akt tworzenia — jest dla mnie światłem, przestrzenią ucieczki, w której można oddychać. Ale światło pojawia się tylko tam, gdzie istnieje mrok, przed którym trzeba uciekać. Godzę te sprzeczności i pozwalam im współistnieć.
Twórczość jest jednocześnie schronieniem i świadectwem: tym, co dostałam, i tym, co mogę z siebie wyprowadzić dalej. Jest przestrzenią wolności i godzenia przeciwieństw.
Całość instalacji — rzeźba, druki i plastikowy kucyk — buduje opowieść o wieloznacznych „dowodach miłości”: romantycznych, przerażających, fantazmatycznych, cielesnych, pozostawionych przez innych i tworzonych na nowo. O światłach, które istnieją tylko dzięki cieniom. I o miłości, która nie zawsze jest tym, za co chce uchodzić, ale która — w jakiejś formie — mimo wszystko pozwala przetrwać.
Praca stanowi pierwszą część trzy-częściowej opowieści wizualnej.
1.”Dowody miłości”
2.„Wyjechali na wakacje”
3.„Pokłon sercu”
Leave a Reply
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.